Start ] Omhoog ]

Is "pedofilie" een synoniem voor "kindermisbruik"?

door T. Rivas 

Zoals Peter Storm in zijn artikel van september 1999 "Seksueel misbruik: Wie bedreigt onze kinderen?" terecht aangeeft, is er sprake van een eenzijdige verontwaardiging rond wat hij "pedoseksuele misbruikers"noemt. Zijn eigen artikel lijkt echter al even eenzijdig, omdat hij nergens spreekt over onschadelijke, positieve "pedofiele" relaties tussen volwassen en kinderen. 

Daarmee lijkt "pedofilie" ook voor Storm een synoniem te zijn geworden voor misbruik van kinderen. Dit is vooral ook kwalijk omdat Storm stelt dat alle "pedofielen", ziek zijn. Ik vind het tekenend voor de maatschappelijke afkeer van alles wat als "pedofilie" wordt aangeduid. Een afkeer die zelfs onder links meer dan ooit wortel lijkt te hebben geschoten. 

De manier waarop praktiserende "pedofielen" (of ruimer met mensen met "pedofiele" gevoelens) gestraft of "behandeld" worden staat dan nog wel ter discussie onder veel socialisten en andere linkse mensen. Maar dat "pedofilie" altijd een ziekte zou zijn meestal niet meer, dappere uitzonderingen zoals Ds. Hans Visser ten spijt. 

Het begrip seksueel misbruik van kinderen impliceert altijd dat de betrokken kinderen tegen hun wil - of in ieder geval in strijd met hun psychoseksueel ontwikkelingsniveau - met een vorm van seks worden geconfronteerd. Het punt is dat kinderen lang niet bij alle "pedofiele" relaties gedwongen of verleid worden tot seksueel contact en dat eventueel vrijwillig seksueel contact bovendien in veel gevallen goed aansluit bij het ontwikkelingsniveau van het kind. 

Seksueel misbruik is per definitie verwerpelijk en "ziek", maar dit geldt niet automatisch voor alle "pedofiele" relaties, omdat daarbinnen lang niet altijd seksueel misbruik plaatsvindt. Daders van seksueel misbruik moeten dus zeker behandeld worden, maar hoe zit met de rest van de mensen die "pedofiele" relaties onderhouden zonder dat er daarbij misbruik plaatsvindt? 

Ireen van Engelen 

Gelukkig gaat men in deze kwestie meestal niet zover als Ireen van Engelen, schrijfster van het boek "En ze noemen het liefde". Daarin lijkt ze te insinueren dat ook mensen die openlijk voor hun "pedofiele" gevoelens uitkomen en daar verantwoord mee om willen gaan, in feite gedreven worden door een gevaarlijke perversie. 

In een recent artikel in Vrij Nederland stelt Van Engelen onder meer: 

"Alle theorieën van de wetenschappers ten spijt, een praktiserende pedofiel heeft officieel een psychiatrische stoornis en voert een bij wet verboden handeling uit." 

Ze impliceert hiermee dat als de - van oudsher conservatieve, en nooit waardevrije - psychiatrie iets als ziek bestempelt, het daarom ook echt onomstotelijk als ziek moet gelden. De schrijfster vergeet gemakshalve dat homoseksualiteit vroeger al evenzeer als psychiatrische stoornis gold, en dat volgens reactionaire psychiaters van fundamentalistische signatuur trouwens nog steeds is. 

Bovendien doet Ireen van Engelen het voorkomen alsof een handeling die bij de wet verboden is, daarom ook direct moreel afkeurenswaardig is, alsof de wet neerkomt op een van "Boven" gegeven richtsnoer waaraan je niet zou moeten twijfelen. In plaats van een afspiegeling van een (vaak onrechtvaardige) maatschappelijke ordening in een willekeurige historische periode, die altijd kritisch onder de loep genomen moet worden.

Positieve ervaringen met "pedofielen" 

Voor serieuze, onbevooroordeelde seksuologen is het al tientallen jaren bekend dat zowel jongens en meisjes positieve erotische ervaringen en relaties kunnen hebben met "pedofielen" (waaronder ook volwassen vrouwen). Deze kinderen zijn zowel in Nederland als daarbuiten bestudeerd door serieuze wetenschappers, zoals de internationaal bekende Dr. Theo Sandfort (van wie het bekend is dat hijzelf zeker geen "pedofiel" is). 

Ook zijn er in de serieuze literatuur tientallen gevallen bekend van mannen en vrouwen, die positieve herinneringen hebben aan de erotische relatie die ze als kind met een "pedofiel" onderhielden. 

Onlangs publiceerden de onderzoekers Rind, Tromovitch en Bauserman opzienbarende meta-analyses van studies naar seks met kinderen in neutrale wetenschappelijke tijdschriften zoals Journal of Sex Research en Psychological Bulletin. 

Ook Ds. Visser redigeerde onlangs een bundel kritische artikelen over "pedofilie", getiteld "De andere kant van de medaille. Over de vraag: is pedofilie misbruik van kinderen?" (Stichting Kerkelijke Sociale Arbeid te Rotterdam). 

Uit dit alles blijkt ondubbelzinnig dat kinderen (zowel minderjarige jongens als wel degelijk ook meisjes) positieve erotische relaties kunnen hebben met volwassenen. "Pedofiele" relaties zijn daarmee niet per definitie onvrijwillig en ze gaan niet per definitie gepaard met dwang, verleiding of claimen van het kind. Een kind kan vrijwillig instemmen met een pedofiele relatie en deze ervaren als liefdevol, ondersteunend en aangenaam. Later kan zo'n relatie uitgroeien tot een (meestal platonische) vriendschap voor het leven. Wat hier "ziek" aan zou moeten zijn, is volkomen duister, net zo duister als de claim van sommige christenen dat homoseksualiteit tussen twee volwassenen altijd en zonder uitzondering tegennatuurlijk, onvolwaardig en frustrerend blijft. 

Het voorgaande maakt ook duidelijk dat de morele scheidslijn niet samenvalt met de justitiële criteria. Bovendien zien we dat het gebruikelijke onderscheid tussen "pedofiel" in de zin van onschuldig vs. "pedoseksueel" in de zin van schuldig een justitieel en niet automatisch ook een moreel onderscheid is. 

Hetze 

Het angstaanjagende bij dit alles is dat nuchtere wetenschappers zoals Dr. Theo Sandfort in de media systematisch belasterd zijn, en dat ongenuanceerd overkomende opponenten als Ireen van Engelen in diezelfde media veel meer gelegenheid lijken te krijgen om hun kruistocht tegen alle vormen van "pedofilie" uit te leven. 

Tegelijkertijd wordt praktisch alle positieve geluiden (zoals de gegevens van de bovengenoemde meta-analyse) het zwijgen opgelegd. Hierdoor houden ook veel goed bedoelende, linkse auteurs zoals Peter Storm er nog een vertekend, overtrokken negatief beeld van "pedofilie" op na. Ook al nemen ze de hetze niet over in haar zondebokfunctie, ook zij blijven wel degelijk uitgaan van een soort vanzelfsprekende pathologiesering van mensen met "pedofiele" gevoelens. 

Het zou goed zijn als juist linkse mensen zich zouden verdiepen in de literatuur op dit gebied en van daar uit een vuist zouden maken voor de emancipatie van integere "pedo's" en andere mensen met "pedofiele gevoelens" in plaats van hen te betuttelen als "ziek" of "zielig". 

Gezonde, vrijwillige "pedofiele" relaties 

Anders dan bijna iedereen schijnt te denken, zijn integere mensen met "pedofiele" gevoelens geen gefrustreerde zielenpoten die hun persoonlijke vervulling per definitie mislopen, zoals Van Engelen en de haren ons willen doen geloven. Als het sociale klimaat zou veranderen zouden ze bovendien weer kunnen werken aan vrijwillige relaties die zowel voor hen zelf als voor de betrokken minderjarigen zinvol en plezierig zouden zijn. Alleen een linkse tegenbeweging die opkomt voor de rechten van volwassenen èn kinderen zou er zorg voor kunnen dragen dat positieve, vrijwillige "pedofiele" relaties opnieuw mogelijk worden zonder dat kinderen gevaarlopen daarbinnen misbruikt te worden. 

Voorbeelden van positieve herinneringen 

  • Meisje uit de Panorama van 12 mei 1978, geciteerd, (als reactie op oproep van ene Mevr. E. Kroon tegen "pedofielen") door Hardy Sigfrid Scheller in "Die manipulierte Psyche: Betrachtungen über die heterosexuelle Pädophilie" (Maastricht: Sandra-Verlag Tegelen, 1979): 

    "De mensen schijnen niet te beseffen, dat ze met dergelijke reacties het kind met een enorm schuldgevoel opschepen. Ik heb zelf twee jaar een relatie met een pedofiel gehad, waaraan ik maar één aspect onprettig vond, namelijk het verborgen houden van deze relatie voor de buitenwereld. Ik begreep toen nog niet waarom, maar ik begreep dat ik iets onherstelbaars zou vernielen, als ik m'n mond opendeed. Later, toen ik heel voorzichtig hier en daar ging polsen, wat zoal de meningen over pedofilie waren, begreep ik ineens heel goed, waarom ik m'n mond moest houden. 

    Ik begon te denken, dat ik met een schoft had gevrijd, een viezerik, iemand die de doodstraf verdient enzovoort en hield dus m'n mond. Ik doe nu m'n mond hierover open, omdat ik nu begrijp, na vier jaar met mezelf in de knoop te hebben gelegen, dat ik iets heel moois heb meegemaakt. Ik ben heel voorzichtig, teder en zonder angst de wereld van de erotiek ingeleid. Misschien heb ik geluk gehad, maar ik geloof eerder dat het aantal pedofielen dat het kind tot iets dwingt maar zeer klein is. Ze houden van het kind en willen het niet kwetsen. 
    Sonja K., Amsterdam." 
     
  • Uit het artikel "In de hoek gedrukt" van Rob Gollin en Bas Mesters in de Volkskrant, zaterdag 18 oktober 1997, Vervolg, blz. 1.: 

    "Roland (21), vriend van Patrick: 'Ik vond hem aardig. Thuis liep het niet zo lekker. Op een keer waren we samen in een kleedkamer van het zwembad, naakt. Het was stil, we raakten elkaar aan. Zo'n grote penis, dat vond ik prachtig. Als ik niet had gewild, had Patrick niet aangedrongen. Zo is hij niet. Rond mijn zeventiende werd ik te groot en te behaard voor hem. Ik accepteerde dat. De contacten bleven prima. Ik ging zelf eens wat zoeken, geen kinderen, dat trekt me niet. Ik geloof absoluut niet dat ik schade heb ondervonden van die relatie. Patrick heeft me juist geholpen." 
     
  • Dit geval betreft ene Beth Kelly en werd oorspronkelijk door haar zelf beschreven in het stuk 'On woman/girl love, or lesbians do "do it"' in Gay Community News, 3, uit maart 1979. 
    Beth Kelly was acht toen ze een relatie kreeg met een volwassen vrouw. Ze schrijft:

    'De eerste vrouw van wie ik in seksueel opzicht hield was mijn oudtante; onze gevoelens voor elkaar waren diep, sterk en volledig. Zij was meer dan 50 jaar ouder dan ik, maar dat had geen gevolgen voor de band die tussen ons groeide. En ja, ik wist wat ik deed - elke stap die ik zette, ook al had ik op dat moment nog niet zoveel woorden geleerd waarmee men over deze dingen praat. 
     
    Tante Addie was een dynamische, intelligente en creatieve vrouw die haar hele leven lang weigerde om gekoeioneerd te worden door conventies. Binnen een grote familie waarin vrouwen netjes de "traditionele" rol van huisvrouw speelden, stak zij boven iedereen uit, als een baken van onafhankelijkheid en kracht. 
     
    Zij was verpleegster in Frankrijk geweest tijdens de Eerste Wereldoorlog, had gereisd, boeken gelezen en had 20 jaar lang een monogame relatie onderhouden met een andere vrouw. De dood van haar geliefde vond ongeveer twee jaar voor het begin van onze seksuele relatie plaats. Maar we waren altijd al close geweest en hadden elkaar al vaak gezien. 
     
    Tijdens zomervakanties waren we elke dag bij elkaar, omdat mijn moeder, broer en ik zelf dan altijd in haar huisje aan zee logeerden. Gedurende andere jaargetijden, kwam ze ons altijd met haar auto bezoeken, waar we op dat moment ook woonden, en vaak bleef ze dan wel een maand of langer bij ons. (...) 
     
    Ik aanbad haar; dat is waar het om ging. Ik had thuis nooit geleerd dat heteroseksuele handelingen of andere lichamelijke functies vies of verboden waren, en ik had behoorlijk weinig contact met andere kinderen zodat mij de gebruikelijke seksistische socialisatie zoals die door spel wordt aangeleerd bespaard is gebleven. Het kwam nooit in me op dat iemand het "onnatuurlijk" of "asociaal" kon vinden als ik degene van wie ik hield kuste of aanraakte, en ik geloof niet dat Addie wel erg inzat over zulke dingen. 
     
    Ik weet daarentegen wel zeker dat ik me nooit onder druk gezet of gedwongen heb gevoeld door de seksuele aspecten van de liefde die ik voor haar voelde. Ik denk dat ik zeker kan zeggen, zo'n 20 jaar na dato, dat ik nooit ook maar een beetje ben uitgebuit door haar, niet in fysiek opzicht, en ook niet emotioneel of intellectueel." 
     

Dit artikel werd ingezonden als reactie op een artikel van Peter Storm in De Socialist. De reactie werd helaas niet geplaatst, waarschijnlijk vanwege het grote taboe op dit onderwerp.

Start ] Omhoog ]