Boekbespreking

Gerolf Annemans; Dutroux: te veel om te geloven

Brussel: Uitgeverij Egmont, 2004. ISBN 90-8056-167-3

Door Titus Rivas

Ik heb een recensie-exemplaar van dit boek aangevraagd in de veronderstelling dat er een schat aan informatie in zou staan over de psychologische achtergronden van Marc Dutroux. In plaats daarvan blijkt het vooral een betoog te zijn van iemand die het bestaan van “pedoseksuele netwerken” in België probeert aan te tonen. 

De auteur, Gerolf Annemans, blijkt niet alleen lid van een onderzoekscommissie maar ook kamerlid van het Vlaams Blok (het huidige Vlaams Belang). Ik vind het dus wel enigszins begrijpelijk als zijn argumenten bij voorbaat niet al te serieus worden genomen. Net als de PVV in Nederland is de rechtse aanhang van het Vlaams Belang immers meer dan gemiddeld geneigd tot het zwartmaken en stigmatiseren van bepaalde bevolkingsgroepen. 

Ik heb door het lezen van dit boek echter wel de indruk gekregen dat Annemans oprecht geschokt is door het lot van de slachtoffers van seksueel kindermisbruik. Bovendien wijst de auteur op allerlei merkwaardige fouten en verdachte verwikkelingen in het onderzoek en maakt hij aannemelijk dat Dutroux niet slechts een “eenzame pervert” was. Het dossier lijkt dus zeker niet gesloten, althans niet op het moment dat dit boek uitkwam. 

Ik vind het echter storend dat Annemans aanwijzingen voor duistere verbanden opvat als harde bewijzen voor zijn specifieke conclusies. Er lijken inderdaad allerlei dingen in de doofpot te zijn gestopt, mogelijk zelfs met geweld, maar dat wil nog niet meteen zeggen dat Annemans volkomen gelijk heeft met zijn interpretatie van de feiten. 

Hij legt bijvoorbeeld een verband met een soort algehele seksuele decadentie die het gevolg zou zijn van de tijdgeest in de 'linkse' en veel te 'vrijzinnige' jaren '70 en '80 en insinueert ook dat vooral Brussel en Wallonië betrokken zijn geweest bij die vermeende verloedering.

Wat zijn neiging om te snel nogal extreme conclusies te trekken betreft, lijkt er een parallel te zijn met recente ontwikkelingen in de beeldvorming rond pedofilie in Nederland. 

Er is een groot misbruikschandaal rond Robert M. en er worden links gesignaleerd met vereniging Martijn. Dit betekent echter nog niet dat Martijn 'dus' van alles te maken moet hebben met dit misbruik. 

Het is voor velen blijkbaar moeilijk om genuanceerd na te denken over een onderwerp als pedofilie. Het verschijnsel 'aantrekking tot minderjarigen' staat kennelijk zo ver af van de eigen beleving dat men automatisch geneigd is om het uitsluitend als gevaarlijke perversie op te vatten. Dit wordt nog erger als er schokkende gevallen van misbruik aan het licht komen. 

Mensen met pedofiele gevoelens worden daardoor steeds meer beschouwd als een soort seksuele psychopaten en hun verenigingen als verkapte criminele organisaties. Hoe meer misbruikschandalen, des te erger deze karikatuur wordt. Dat de werkelijkheid veel complexer is, gaat er bij veel mensen nog steeds niet in.