Vorige ] Start ] Omhoog ] Volgende ]

JON

NVSH* Werkgroep JORis** Oost Nederland

*    Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming 
** 
Jeugd-Ouderen Relaties, intimiteit, seksualiteit

http://www.jorisoost.nl/ 
joncoo@zonnet.nl

11 januari 2014


"Wanneer we begeerte kunnen waarnemen zonder er naar te handelen, verkrijgen we meer vrijheid om bewust te kiezen ..."
Tara Brach, boeddhist & psycholoog

"Hoe echt en dwingend een verlangen ook aanvoelt, het is maar een gedachte die zwakker wordt en verdwijnt als je er niet aan toegeeft.
Je bent er niet verantwoordelijk voor dat je verlangens hebt, maar wat je ermee doet bepaalt het verschil tussen geluk en lijden - en daar heb je wel een keuze in." 
Gina Lake, Advaita-lerares

Jaarverslag 2015

Over de periode 1 januari  -  31 december 2015

JON 

JON is een zelfhulpgroep. Dit houdt in dat de leden (en de mensen uit de kring er omheen) elkaar helpen. Er is geen behandeling of therapie, geen therapeut en er zijn geen cliŽnten, laat staan patiŽnten, er is een groep mensen die elkaar zo nodig helpt - niet dus 'behandelt'. Veelal is allen al het eens open kunnen spreken, zonder expliciete hulpvraag voldoende. Is die er wel, dan zijn de leden elkaars helper(s). 

JON is deel van de NVSH, valt onder het landelijke bestuur van de NVSH, volgt daarvan ook de statuten, maar heeft ook haar eigen statuten en protocol, voert haar eigen beleid zelfstandig en betaalt haar eigen kosten. Van niemand wordt subsidie ontvangen. De leden delen de kosten, waardoor subsidie verleend kan worden voor de reiskosten van de verre en niet vermogende leden en die der coŲrdinatoren. 

Jaarlijks wordt gerapporteerd aan bestuur en ledenraad van de landelijke NVSH. Op 23 januari 2016 gebeurt dit ook mondeling op de ledenvergadering van de NVSH-Landelijk. 

JON is, de voorgangers meegerekend, opgericht in december 1976: 39 jaar geleden. In de jaren '80 en '90 zijn er veel meer van deze groepen geweest: tot wel achttien regionale groepen en een landelijke met een breed platform. In 2014 stopte de een na laatste groep, die van Den Haag, waarna JON als enige groep nog is gebleven. In de naam staat "ON" voor "Oost Nederland", in feite werkt de groep nu landelijk. Onder het kopje "beleidsplan" hieronder zult u ook de oprichting van een nieuwe NVSH-groep "JORis-West" vermeld zien.

In het jaar 2015 had JON tussen de 20 en 25  leden. Hun leeftijden lopen uiteen van jonge twintigers tot zeventigers; allen zijn man. 

Soms wordt JON verward met de inmiddels verboden en opgeheven Vereniging Martijn. JON echter heeft
andere doelstellingen, andere structuur, andere achterban, andere werkwijze, andere ideeŽn, met name over ethiek. JON accepteert de samenleving en haar wetten zoals deze zijn, propageert niets; de groep is het eens over een hands-off ethiek; haar doel is hulpverlening - en wel door zelfhulp. 

In het JON-jaarverslag van 2012 

zijn de verschillen tussen deze vereniging en de NVSH Werkgroep JON al iets uitvoeriger vermeld. 

Bijeenkomsten 

Maandelijks werd een gespreksbijeenkomst gehouden in een huiskamer. De gesprekken duurden vaak van in de loop van de middag tot in de avond, een maaltijd traditioneel inbegrepen. De gesprekken zijn vooral persoonlijk van aard; een eventueel thema komt als vanzelf uit de groep voort. 

De groep werd in de loop van 2015 alweer te groot voor een huiskamer en voor een gesprek met voldoende diepgang en waarin ieder die dit wil aan bod komt. Besloten is toen om de groep binnenshuis te splitsen in subgroepjes, elk met een van de coŲrdinatoren als gespreksleider. Let wel: niet als 'therapeut', wel als goed luisteraar naar het verhaal van de leden, als stimulator tot spreken en vooral ook luisteren - zonder te oordelen. De coŲrdinatoren noemen zich wel "het luisterteam". 

Had de groep in het begin van 2015 twee coŲrdinatoren, aan het einde van 2015 waren dit er weer vier. De subgroepjes zijn steeds van wisselende samenstelling. Soms tijdens en na de maaltijd vormen zich daarna ook weer andere subgroepjes; 'oud' en 'jong', elk met hun eigen taal en stijl. 

Groep, individuen en kring er omheen 

Qua indeling en werkwijze lijkt JON op een zonnestelsel. 

  • Er is een groep die, zij het niet altijd compleet, maandelijks bijeenkomt, nu opgedeeld in subgroepen vanwege het aantal. 

  • Er zijn individuen die 'niet zo van een groep houden', de groep te groot vinden, de verhalen te veel - of die zich afmelden met 'Sorry, ik ben te depressief' of woorden van die strekking. Met deze individuen houden de coŲrdinatoren individueel contact: zij gaan op reis. Zij zijn de 'kosmonauten' die de eenzame 'planeten' bezoeken. Zie de post 'reiskosten coŲrdinatoren' in de jaarrekening (hier verderop). 

  • Om JON heen is een kring van niet-leden die wel betrokken zijn, het zij als voormalig lid, het zij anderszins. Zo zijn er mensen die expliciet hulp vragen maar die geen deel van de groep willen zijn - of niet mogen zijn. Nu zijn er ook professionele therapeuten die nu en dan hun gezicht laten zien, komen luisteren en bereid zijn desgevraagd therapeutische hulp te verlenen. 

De toelatingsprocedure 

JON kent een toelatingsprocedure. Deze vergt een gesprek in persoon met een der coŲrdinatoren, die zal vragen naar de werkelijke naam, het ware adres en een paspoort - en naar het echte eigen verhaal. Zo mogelijk wordt de persoon ook thuis bezocht. Deze verificatie dient om undercovers tegen te houden en een veilig gespreksklimaat te scheppen waarin men open kan zijn en geen toneel hoeft te spelen. 

Deze screening is vooral een verificatieprocedure. Er wordt alleen gekeken of de persoon degene is die hij zegt te zijn - en besproken of de persoon in een groep kan en wil functioneren, dan wel individueel benaderd wil worden. 

Het verhaal van de persoon wordt beluisterd. Er wordt niet geoordeeld, laat staan veroordeeld. Ook wie eventueel (ooit) een wet heeft overtreden, is welkom: ook voor hen is JON er.  Er wordt dus niet gescreend op ethiek ofwel om de bokken van de schapen te scheiden. Immers, iedereen verschijnt in het begin als 'schaap', maar ook schapen kunnen nog wel eens een bokkensprongetje nemen. JON bestaat uit mensen, niet uit engelen of heiligen. 

Wel wordt gekeken of de eventueel aanwezige problematiek voor JON haalbaar of te zwaar is. Gebleken is dat mensen met een psychose, een borderline syndroom, een zware verstandelijke handicap of soms een erg zware depressie of anti-sociale instelling voor een zelfhulpgroep te zwaar is. In die gevallen wordt verwezen naar de reguliere professionele hulpverlening. Problemen als autisme, Asperger, niet te zware depressies, isolement, obsessie en zelfs suÔcidale gedachten bleken de draagkracht van de groep niet te boven te gaan. 

Soms is er van meet af aan al angst om zich bekend te maken. Meerdere malen meldden mensen zich ook dit jaar weer aan, maar traden zij terug zodra duidelijk werd dat wij hen in persoon willen ontmoeten, dat wij de ware naam en het ware adres verifieerbaar willen weten, dus een paspoort willen zien en dat men een gedragscode dient te ondertekenen. Wie blijft en tot de groep toetreedt, ervaart al spoedig dat het een opluchting is om eens vrijuit te kunnen spreken.

Depressie 

Al vaker zijn in de jaarverslagen de drie problemen genoemd die de JON-(zelf-)hulpverlener steeds weer tegenkomt op zijn pad: 

  • isolement, 

  • obsessie en 

  • depressie. 

Genoemde problemen lijken zelfs vaker voor te komen. Het bespreken ervan heeft de JON-gesprekken dit jaar zelfs alweer wat ernstiger gemaakt. Nee, gezelligheid is noch doel noch resultaat. Voor sommigen was dit een reden om zich terug te trekken of geen mede-coŲrdinator te willen worden, omdat 'al die problemen mij te zwaar gaan wegen'. 

Er lijkt een golf van depressie te zijn uitgebroken sinds 2014. Hierbij laten zich drie typen depressie onderscheiden: 

  • (a) verdriet door onderbroken of verlopen vriendschappen: gemis dus van iets positiefs;

  • (b) een gemis aan elke vorm van 'zin in (blijven) leven': zinloosheid, leegte, gebrek aan welke interesse of welk toekomstperspectief dan ook; een zwart gat. 

  • (c) een zware neurologisch verankerde en veroorzaakte depressie. 

De eerste twee vormen bleken goed bespreekbaar en zelfs verlicht te kunnen worden, zelfs als er sprake is van suÔcidale neigingen - zolang deze als hulpkreet geduid kunnen worden; de derde vorm is voor een zelfhulpgroep te zwaar. 

De methodiek 

In de loop van 2015 is de methodiek van JON opgeschreven, althans in de eerste versies daarvan. De aanleiding hiertoe was het besluit om in subgroepen binnen ťťn huis te gaan werken, waarvoor er dus drie of vier gespreksleiders nodig waren - met een methodiek. Deze is in de laatste versie te vinden in het werkstuk 

Deze methodiek is in de loop der jaren al werkend ontstaan. Bij het beschrijven ervan viel de overeenkomst met de narratieve therapie op, hier dan in de variant van de zelfhulp. 

Kort gezegd komt het er op neer dat de deelnemers gevraagd wordt hun eigen en echte verhaal te vertellen. Hier wordt met aandacht naar geluisterd zonder te oordelen en zonder ongevraagd advies te geven. Open vragen zijn welkom, niet reacties in de sfeer van "Ja maar ik ... (vind) ..." of "Ja maar dan moet je ook (niet) ...". Beter zijn dan vruchtbare stiltes. Dat de stemming vaak vrij ernstig is, wordt niet ernstig gevonden, eerder gewaardeerd. Gezelligheid wordt niet nagestreefd. 

Gestreefd wordt naar begrip, herkenning en reflectie. Bij de reflectie wordt gevraagd naar de eigen woorden waarin het verhaal verteld wordt.  Metaforen kunnen hierbij behulpzaam zijn en ook aangereikt worden. 

Het bleek dat het goed en vruchtbaar is als dit verhaal nu en dan, of elke keer, opnieuw gevraagd wordt, bijvoorbeeld als er een nieuw lid is, als iemand die weinig komt zich weer eens laat zien - en als men per keer wisselt van subgroep. Wat je dan ziet is dat het verhaal zich in de loop van de tijd ontwikkelt, dus dat de persoon zich ontwikkelt. 

Men spreekt in JON ook als persoon, niet als lid van deze of gene groep, partij, kerk of wat dan ook. Het heeft ook weinig zin om over "ze" te spreken ('de' politiek, 'de' media) in de trant van 'ze doen mij dit en dat allemaal aan'. De ik-vorm is dan beter: 'wat doe ik daarmee?' 

Hoe dit werkt staat, met voorbeelden, preciezer uitgewerkt in het hierboven genoemde werkstuk. 

Het doel is om legaal en sociaal te kunnen leven, de eigen gevoelens te kunnen accepteren en er verantwoord mee om te kunnen gaan, dus zonder schade te riskeren en zonder de wet te overtreden - en toch zinvol te kunnen leven. 

Er zijn voorwaarden voor legaal, sociaal en zinvol leven; drie peilers dragen daarom de zelfhulpverlening, namelijk: 

  • Zelfacceptatie; dit is een basis. Bij nieuwe leden is deze soms nog ver te zoeken. Pas gaandeweg komt zelfacceptatie dan op gang. Voorts: 
     

  • Het accepteren dat seksualiteit een bijzonder sterke kracht is in de mens, zo sterk dat deze kracht niet onbeheerst en ongebreideld gelaten kan worden, waardoor elke samenlevingsvorm hier regulatie inbouwt (net zoals bij agressiviteit). 
     

  • De huidige samenleving en haar wetten als bestaand feit accepteren zoals deze nu eenmaal zijn, dus niet 'ten strijde te trekken' tegen de samenleving, maar als medemens te leven in en met de samenleving. Vertel maar hoe je dat doet. 

Is dit eenmaal bereikt, dan vindt men al vrij snel manieren van leven, manieren van omgang met de eigen gevoelens die voor persoon en maatschappij aanvaardbaar zijn. Hierin kunnen de leden voor elkaar een positief model zijn. 

JON is en blijft een 'nulde-lijns-voorziening', gratis zelfs, maar komt wel problematiek tegen. Zoals gezegd, depressie, obsessie en isolement zijn de voornaamste problemen die JON steeds weer tegenkomt. Soms ook verslaving. Vaak genoeg ook angst, sociale, economische en juridische problemen; voorts gevoelens van uitgestoten zijn, verbittering, wrok, rancune en met regelmaat ook wel een klein palet aan andere psychische problematiek. Vaak genoeg blijkt dat de naar voren gebrachte problemen weinig met pedofiele gevoelens te maken hebben. Veelal zijn het de leeftijdsgebonden problemen die verteld worden, bijvoorbeeld die van de twintigers. 

JON werkt met ervaringskennis, met begrip en met zelfhulp ofwel onderlinge hulp. Wonderen verrichten wij daar niet mee, dit pretenderen wij ook niet, maar mensen voelen zich er wel door geholpen. Soms is er meer nodig. Dan komt men bij de reguliere professionele hulpverlening. 

De reguliere professionele hulpverlening 

JON heeft een dubbele houding ten opzichte van de reguliere professionele hulpverlening. 

  • Enerzijds is er het besef en de ervaring dat een zelfhulpgroep niet alles aan kan, dus dat reguliere professionele hulpverlening een noodzaak kan zijn en dus ook gezocht moet worden. Uiteraard doen alle mensen die in die sector werken zonder uitzondering hun uiterste best en verdienen zij alle respect. 
     

  • Anderzijds is er kritiek op de methodiek met de onderliggende theorie en mensvisie die nu in deze sector overheerst. Werkers in deze sector zijn niet altijd vrij om hun eigen methodiek te kiezen; vaak is deze in protocollen en handboeken tot in detail vastgelegd. 

Om het het 'anderzijds' te beginnen: 

De reguliere hulpverlening, voornamelijk de GGZ, nemen cliŽnten met de onderhavige problematiek vaak niet aan; men lijkt er geen raad mee te weten en zegt dit ook vaak ronduit. 

Een ernstig en vaak ervaren punt van kritiek is dat de GGZ vaak alleen werkt met diagnostiek. De cliŽnt krijgt dan labels 'opgeplakt', maar ontvangt geen hulp. Die kan men niet geven, zegt men dan. 

De cliŽnt wordt dan verwezen naar de ambulante forensische zorginstelling, daar waar de (potentiŽle) daders zitten. Als zodanig wordt men daar dan ook benaderd - in voorkomende gevallen bleek: slechts als zodanig. 

"Ik kwam daar binnen met een depressie, ik ging er weg met een nog grotere depressie; er is geen enkele aandacht aan besteed."

Hier zien wij een probleem. Het methodiek-werkstuk van JON heet niet voor niets "Het verhaal dat verteld mag worden" en het refereert niet voor niets naar de narratieve therapie met onderliggende theorie en mensvisie. 

De standaard werkwijze in de huidige (ambulante) forensisch-psychiatrische zorginstellingen is die der cognitieve gedragsbehandeling. Deze stelt het gedrag, in het bijzonder het (potentiŽle) delict centraal en kiest preventie hiervan als eerste, soms enige doelstelling. Het is meer een cursus in correct denken dan een therapie. Het eigen en echte verhaal van de cliŽnt is hier niet welkom, evenmin als de woorden waarin dit verteld wordt. Het wordt gelabeld als een serie denkfouten. Er wordt geoordeeld, veroordeeld. Men wordt geacht het verhaal van de behandelaars in termen van delict, dader en slachtoffertje als waarheid over te nemen. 

"Meneer, het woord soft porno kennen wij hier niet."

Om vervolgens het 'enerzijds' te bespreken: 

JON streeft nog steeds naar samenwerking met deze centra, met de GGZ, met individuele therapeuten en met de hulplijn Stop it Now! De laatste kan verwijzen naar de professionele hulpverlening. Zwaardere problematiek kan voor een zelfhulpgroep met vrijwilligers te veel zijn, lichtere problematiek behoeft geen zwaardere aanpak; vaak genoeg is alleen ontmoeting al genoeg. Stop it Now! en individuele therapeuten zijn bereid gebleken om cliŽnten voor wie zelfhulp voldoende kan zijn naar JON te verwijzen. 

De contacten met Stop it Now! zijn gelegd. Die met de behandelcentra nog niet. Wij willen dit alsnog gaan doen. Hiervoor is al hulp en bemiddeling aangeboden. 

Binnen JON kan vrijuit gesproken worden over ervaringen met de reguliere behandeling; omgekeerd wordt daar dit lang niet altijd geaccepteerd, soms zelf regelrecht verboden - dus aldaar verborgen gehouden. Veelal volgt de Reclassering deze lijn. Dit is een ongewenste situatie. Dit impliceert dat er ook contacten met de Reclassering moeten gaan komen. 

De jaarrekening over 2015

De jaarrekening over 2015 loopt van 1 januari 2015 tot 1 januari 2016. Hieraan is te zien dat JON zichzelf bedruipt en geen subsidie ontvangt, ook niet van de NVSH. 

Jaarrekening JON 2015 JR 2014 Begr 2015 JR 2015 Begr 2016 < Toelichting
Beginsaldo 41,15 68,71 68,71 183,84  
Ontvangsten          
Bijdragen van leden ('Hoed') 571,00 500,00 747,90 650,00 Deel naar west
Bijdragen van leden - per bank 25,00 100,00 190,00 150,00 Idem
Giften     45,00 25,00  
Totaal ontvangsten 596,00 600,00 982,90 825,00  
Beginsaldo + ontv 637,15 668,71 1.051,61 1.008,84  
           
Uitgaven          
Porti & secretariaat -14,65 -15,00 -27,60 -30,00 Meer postzegels
Web site - provider -120,00 -120,00 -120,00 -120,00 West op JON-site
Web site - kopieen 0,00 -5,00 0,00 -5,00  
Domeinnaam (vijf jaar) 0,00 0,00 0,00 0,00  
Hostnet doorlinken -9,08 -10,00 -7,50 -7,50  
Reiskosten -382,61 -400,00      
Reiskosten coo'n     -471,54 -450,00 Meer reizen
(Subsidie) reiskosten leden     -210,68 -250,00 Meer subsidie
Startkosten JORis West       -50,00 Reiskosten
Deelname aan / bijwonen van .. -23,50 -25,00 0,00 0,00  
Hulpverlening -18,60 -15,00 0,00 -10,00  
Info en docu inkopen 0,00 -15,00 -5,35 -10,00  
Info geven 0,00 -5,00 -25,10 -20,00  
Totaal uitgaven -568,44 -610,00 -867,77 -952,50  
Eindsaldo 68,71 58,71 183,84 56,34  

Beleidsplan

JORis-West

Nadat bestuur en ledenvergadering van de NVSH naar verwachting in januari 2016 hun fiat hebben gegeven, gaat in februari 2016 de NVSH werkgroep JORis West van start, in het westen des lands dus. 

Er is een ruimte, een gastheer en - vrouw annex kok en kokkin en cateraar gevonden, zo ook een beoogd penningmeester. Er is een ervaren gespreksleider en er zijn zo nodig ondersteunende professionele therapeuten gevonden. Een team van coŲrdinatoren annex een luisterteam wordt al werkend gevonden en gevormd. Deze therapeuten en de leiding van Stop it Now! erkennen deze vorm van hulpverlening en de noodzaak ervan in het westen. Deze erkenning wordt nog nader geconcretiseerd; ook met om te beginnen een of enkele ambulante forensisch-psychiatrische zorgcentra. 

Regulier 

  • De gespreksbijeenkomsten voortzetten;

  • individueel hulp verlenen waar dit nodig en mogelijk is, ook buiten het oosten; 

  • hierbij de grenzen van de zelfhulp in acht nemen, dus 

  • bij zwaardere problemen doorverwijzen en samenwerken, dus

  • verdere samenwerking zoeken met de reguliere professionele hulpverlening; 

  • doorzoeken naar meer therapeuten in het noorden en oosten die willen verwijzen en samenwerken - de eerste daarvan is er al; 

  • de procedure voor nieuwe leden handhaven, inclusief controle van paspoort en verificatie van het adres, 

  • maar vooral het beluisteren van het eigen echte verhaal zonder te oordelen;

  • hiertoe zijn nu vier coŲrdinatoren (Oost) (her)benoemd; voorts

  • de web site verder uitbreiden met voor (zelf)hulp relevante informatie, waaronder: meer over methodiek en spiritualiteit; maar 

  • geen openbaar forum openen, noch een inter-actieve website en 

  • slechts minimaal publiciteit zoeken, en wel in samenwerking met genoemde therapeuten en centra. 

Slotwoord

Ook mensen met pedofielen gevoelens hebben recht op een plekje onder de zon. Slechts langzaam breekt nu de erkenning door dat verreweg de meesten van hen geen wetten overtreden, dit niet willen en ook helemaal niet overwegen: de "doordeweekse pedofielen". 

Gaandeweg komt de gedachte op dat uitstoting en vervolging niet de juiste of de enige manier is: er zou iets van preventie, bespreekbaarheid, behandeling, van toegankelijke hulp of begeleiding plaats moeten kunnen vinden. Er kunnen toch afspraken gemaakt worden. 

Vaak is alleen al bespreekbaarheid in open communicatie voldoende om mensen verder te helpen, hun eigen verhaal en dus hun persoon-zijn te ontwikkelen - en om in voorkomend geval recidive te voorkomen. De recidivecijfers van JON verschillen in de loop der jaren nauwelijks van die van de professionele hulpverlening. 

Sterker nog: nog onlangs is aangetoond dat 

"de effecten van de cognitief-gedragstherapeutische programma's voor seksueel geweldplegers op het recidive-risico varieren van beperkt tot nihil." 
(Hornsveld e.a.; Tijdschrift voor Seksuologie, oktober 2015, blz 85)

Voorts dat er juist behoefte is aan een meer open en toegankelijke vorm van hulpverlening - zoals JON die biedt. 

  • [Vertaald:] 'Dertien [van de vijftien] deelnemers hadden hulp gezocht bij professionals, gelijkgezinde anderen of [...] mensen uit hun omgeving. Zes deelnemers hadden hulp gezocht bij een arts, psycholoog of seksuoloog [... vanwege ...] gevoelens van depressie en eenzaamheid. Drie van hen vonden deze hulp niet voldoende vanwege een gebrek aan kennis over pedofilie. [...]
    Drie deelnemers hadden steun gevonden door contact met andere mensen met pedofiele gevoelens, bijvoorbeeld in een zelfhulpgroep ... Drie anderen [zochten dus niet expliciet hulp, maar] vonden die contacten prettig omdat ze zichzelf konden zijn en openlijk konden spreken. Het delen en herkennen van gevoelens gaf hen steun en moed [... en, zei een deelnemer:] ook morele steun. [...] Je ontmoet, zeggen de media, 'tikkende tijdbommen' ... Wat je dan ziet is dat die niet afgaan'. 

    • Houtepen e.a.; Being Sexually attracted to Minors; sexual Development, Coping with Forbidden Feelings, and Relieving Sexual Arousal in Self-Identified Pedophiles;  in Journal of Sex & Marital Therapy, 2015
       

  • "[Jonge mensen hebben behoefte aan] ... Hulp en informatie uit lotgenotencontact ... zichzelf en hun verhaal te herkennen en zichzelf te leren accepteren en te erkennen als persoon ... vooral als mens herkend worden ... ... Een combinatie van ... lotgenotencontact en van een gespecialiseerd hulpverlener ... zou een goede optie zijn. Overleg tussen professionals en lotgenotenorganisaties is reeds gestart."

De genoemde documenten, of citaten eruit, zullen op de JON site nog verschijnen. 

Bespreekbaarheid van gevoelens en leefwijzen is mogelijk in JON en binnenkort in JORis-West. Hulp en begeleiding vindt plaats in de vorm van zelfhulp. Behandeling geeft de groep niet, maar voor veel mensen is hulp in de vorm van ontmoeting en bespreekbaarheid al voldoende. Verreweg de meeste mensen met pedofiele gevoelens weten zich immers te beheersen en willen ook niet anders. 

Mensen, vooral jonge mensen, hebben modellen nodig, positieve modellen die hen helpen op een goede manier met hun gevoel om te gaan en met wie zij open kunnen spreken, aan wie zij hun eigen en echte verhaal kunnen vertellen en ontwikkelen, met wie zij hun eigen weg zelf kunnen gaan vinden. 

Dit is wat JON te bieden heeft. JON gaat verder, nu naar jaar veertig van haar bestaan ...

Goedgekeurd door de ledenvergadering 
op 13 december 2015 en 10 januari 2016, 
daarmee ook beleid, beleidsplan, 
jaarrekening en begroting. 

JON

Vorige ] Start ] Omhoog ] Volgende ]